سياه

به سختی می شد از لا به لای شاخ و برگ های پیچیده ی درختان که خاک قهوه ای جنگل را که هنوز به خاطر باران صبح نم دار بود گذرکرد.شاخه های درختان مانع تابیدن خورشید می شدند و نور آفتاب مانند روزنه ای راه خود را به سمت زمین پیدا می کرد.

پسر بچه ها به زور لگدهای سخت و چاقو های کوچک راه خود را باز می کردند و به سوی دل جنگل پیش می رفتند.

باد در میان درختان پیچ و تاب می خورد و پرندگان بر روی شاخه ها آواز خود را به دست باد می سپردند. مه صبح هنوز در میان جنگل سرگردان بود. سه پسر به خاطر گرمی هوا شلوارک ها و تی شرت های آستین کو تاه پوشیده بودند. هرسه مو های صاف و شانه کشیده داشتند که حال بر اثر حرکت در بین درختان پر از خرد برگ و شاخه شده بود. هر کدام تیر و کمانی در دست داشتند که چوب های ناقصی که در دسته ی آن ها به کار رفته بود نشان از مهارت نداشتن آن ها در درست کردن تیر و کمانشان بود.پسر بچه ها راه را به خو بی بلد بودند و بدون شک و تردید به راه خود ادامه می دادند. بعد از کمی راه رفتن پسر بچه ها نا گهان ایستادند. سایه ی سیاه رنگی از طرف جنگل به سمت آن ها در حرکت بود. پسر بچه ها هیچ اقدامی برای دفاع از خود نکردند. سایه وقتی به آن ها نزدیک شد به خوبی قابل تشخیص بود.پسری هیکلی و قد بلند که به نظر می رسید هم سن و سال آن ها باشد با شلوارکی مشکی و لباسی آستین کوتاه مشکی رنگ ولی برعکس بقیه پسرها جلیقه ای سبز با جیب های زیاد که از برجستگی های بزرگ و کوچک مشخص بود پراز سنگ های گرد و بزرگ است به تن داشت. مو های مشکی رنگش در مقایسه با موهای دیگر پسرها هنوز صاف و تمیز مانده بود. جای زخمی دایره ای شکل به روی گونه ی چپش به خوبی آشکار بود. شیطانی و شرارت از چشم هایش می بارید. لب هایش را دائم می گزید و چشم هایش به سوی آسمان دنبال چیزی می گشتند. گردنبندی فلزی به دور گردنش خود نمایی می کرد. بر روی پلاک بزرگ آن نقش کلاغی در حال پرواز نمودار بود. روی دستانش زخم های زیادی مشخص بود .تیر و کمانی در دست داشت که ظرافت تمام را در ساختش برده بود. چوب بسیار مرغوب و متناسبی داشت و دسته اش را پر کلاغ های سیاه پر کرده بود.پسرها وقتی او را دیدند به سویش آمدند. تیر و کمانشان را بالا بردند و به صورت دایره ای شکل به هم نزدیک کردند. چیزی زیر لب زمزمه کردند و صداهای عجیب و غریبی در آوردند و بعد سه بار قار قار کردند. آنها پشت پسر تازه وارد سریعتر از قبل به سمت شمال حرکت کردند. پس از مدت زیادی به دریاچه ای کوچک که پر از جلبک های سبز رنگ و وزغ های بزرگ بود رسیدند. بیشتر درختان اطراف دریاچه را قبلا بریده بودند و به همین علت نور خورشید بیشتر به آنجا می تابید. پسر اشاره ای کرد و بقیه ی بچه ها همان جا که بودند ایستادند. پسر جلو رفت کمی قبل از دریاچه قدم هایش را کند کرد. صورتش در هم رفت. چشم هایش را تیز کرد. دستانش را مانند دو بال به حرکت در آورد و نیم خیز شد. جای ز خمش را خاراند و چشم هایش در جایی نا معلوم در آسمان متوقف ماند. یکی از پرهای سیاهی که به دور دسته ی تیر و کمانش بود را جدا کرد و کمی بعد آرام در هوا رها کرد .پسرها کوچکترین حرکتی نمی کردند و فقط به پسر چشم دوخته بودند. تیر و کمانش را از بند کمرش جدا کرد. سنگی را از جیب جلیقه اش بیرون کشید و بین کش مشکی رنگ تیرو کمانش قرار داد و بعد آن را به سوی آسمان در پشت درختان اشاره گرفت. پس از مدتی کش تیرو کمان رها شد و در همان لحظه پر کلاغ رها شده به زمین رسید. تمام پرندگان بر روی شاخه ها به هوا برخاستند. صدای قارقار خفه ای به گوش رسید و بعد شیء سیاه رنگ بزرگی با شکستن شاخ و برگ های درختان اطرافش با شدت به طرف خاک جنگل سقوط کرد. پس از سکوتی سیاه و دردناک خنده و شادی پسر بچه ها به هوا رفت. آن ها به طرف کلاغ دریاچه را دور زدند و به بالای سرش رسیدند. کلاغ از پشت به روی زمین افتاده بود .خون گرم و سرخ آرام آرام از زخم دایره ای شکلی که در شکمش ایجاد شده بود بیرون می آمد و از دهانش خون می آمد. چشمش سفید شده بود. یکی از بالهایش به شکل غیر عادی برگشته بود. در دهان کلاغ دو کرم سفید از این سو به آن سو می رفتند و سعی می کردند خود را از نوک کلاغ رها کنند. پسر بچه ها با خوشحالی کلاغ را از روی زمین برداشتند و به دوش گرفتند و به دنبال کلاغی دیگر در سیاهی گم شدند. ولی...

در پشت تمام این شادی ها و سیاهی ها روی درختی بلند نه چندان دور بچه کلاغ های کوچک به دنبال غذا چشم به آسمان دوخته بودند و مدام قارقار می کردند... قارقارهای خفه... و هنوز به دنبال کرم های سفیدی که بین دو منقار مشکی زندانیند به آسمان نگاه می کنند ...به امید بازگشت کلاغی سیاه...

سیاه سیاه...